یک پنجره برای دیدن

یک پنجره برای شنیــــــــــــــــــدن

یک پنجره که مثل حلقه ی چاهــــــــــــــــــــــــی

در انتهای خود به قلب زمین می رســـــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنـــــــــــــــــــــــگ

یک پنجره که دست های کوچک تنهایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی را

از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم

سرشار می کنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و می شود از آنجـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا

خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد

یک پنجره برای من کافیســــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

*ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ*ـــ ـــــ ــــــ ـــــ ـــــ ــــ ـــــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــــــــــ*ــــــ ـــــ ــــ ـــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ *ــــ ـــ ــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ*ــ ـــ ـــ ـ*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــ*ـ ـ*ـــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــ*ــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــ*

*ــــــ*

دوستت

 دارم را من        

   دل آويزترين شعر جهان

یافته ام این گل سرخ من است    

دامني پركن از اين گل كه بري خانه

 دشمن که فشانی به دوست راز خوشبختی   

هركس به پراكندن اوست تو هم اي خوب من اين

 نكته به تكرار بگو اين دل آويزترين شعر جهان را همه

 وقت نه به يك بار و به ده بار به صد بار بگو دوستت دارم

 را با من بسيار بگو دوستم داري را از من بسيار بپرس

زیبا! زیبا هوای حوصله ابری است... چشمی از عشق ببخشایم تا رود آفتاب بشوید

گريز عاشقانه

چه دشوار شده است دم زدن. چه دشوار شده است به بازي گرفتن کلمات و حرف ها و نشانه ها و نقطه ها و آرايه ها و حتي همين علامت تعجب گاه و بي گاه. اين روزها و شب ها که غرق در دنياي بيرون شده ام دنياي درونم را از ياد برده ام. گاهي بيزار مي شوم از آن چيزهاي مشغله آور و تهي که ياد دوران نغز دور را از من مي ربايند و خيالم را و روحم را تا همين چند صد متري اطراف که پياده و سلانه ده دقيقه بيشتر فاصله ندارد محصور مي کنند. بيزار مي شوم از آن که بال پروازم را مي چيند. دلم مي خواهد پرواز کنم تا بر دوست . به آن سوي آبها . از روي خاک هاي يخ زده و کوههاي  سپيد ستيغ بلند بالا ، از جنگلهاي بي برگ اين روزها ، دلم مي خواهد عبور کنم تا آن دشت پهن افتاده روي سيماي زمين. آن خاک نم خورده و آن سبزه هاي نيم قد کناره. آن کارخانه سيمان ، دلم مي خواهد ببينم آن کاج هاي کنار جاده امسال تا کجا بالا آمده اند. دلم مي خواهد خنکاي نيزارهاي جاده قرچک را روي پوست صورتم دوباره لمس کنم. دلم مي خواهد شيشه ماشين را پايين بدهم و موهايم را زير باد وحشي و عصيانگرش مشوش کنم. دلم مي خواهد ساعت ها کنار راه آبه شني ، همان که رودخانه خطابش مي کرديم ، با يک چوب در دست ، راه بروم و بر آمدگي هاي روي خاک را به اميد قارچي خود رو بالا و پايين کنم. .. و هيچ ...سبزه اي  سر بر آورده از اعماق خاک و يا لانه مورچگکاني خفته در دل خاک. هواي بيل زدن هاي بي حاصل را کرده ام. راه آب باز کردن هاي دور ميدان. راستي هنوز آن کاج هاي دور ميدان سر جايشان استوار اند يا به جرم سايه انداختن روي بوته ها به اسلاف خود پيوسته اند و با خاک هم قد شده اند؟ دلم هواي در آغوش کشيدن بزغاله چند روزه را کرده است. چيدن خيار هاي زبر از روي بوته هاي سبز زير گل خانه و کندن گل زرد پر حاصلي که حالا عمرش تمام شده است و ثمرش به بار نشسته است. و وول خوردن لاي يونجه هاي خيس... آه که هيچ لذتي بالاتر از آن نيست خدا مي داند.

نمي داني که چه قدر دلم هواي آن روزها را کرده است. و تو که برايم مي نويسي : " عزيز دل مادر من هميشه برايت دعا مي کنم" . به خدا ويران مي شوم. به خدا ويران مي شوم. آن قدر که احساس مي کنم قلبم تا حلقومم بالا آمده است. تو مي داني که من احساس کسي را دارم که درد جان سپردن را تحمل مي کند و مي داند که از آن پس آرامش است و نجات و ، خسته از رنج زندگي که جز احتضاري که يک عمر به طول مي انجامد هيچ نيست . سر به زانوي آرزوهاي قريبش خواهد نهاد و سيراب و سرشار در زير دست هاي نوازشگرش جان خواهد داد.

ژ

|لينك مطلب| نوشته شده توسط BARAN در دوشنبه شانزدهم مهر 1386 و ساعت 8:50

مثل عقربی برادرم،
درون تاریکی ترسناک.
مثل گنجشکی،
مضطرب.
مثل معده‌ای
پوشیده، راحت.
و دهشتناکی، مثل دهانه یک آتشفشان خاموش.
یکی نیستی،
             پنج تا نیستی،
             صدها میلیونی مع‌الاسف.
مثل گوسفندی برادرم،
همينکه چوبدار پوستین‌پوش چماقش را بلند کند
فوری داخل گله می‌شوی
و معمولا مغرور می‌دوی سمت سلاخ‌خانه.
مضحک‌ترین مخلوق جهانی یعنی
مضحک‌تر از ماهی‌ای که در دریا زندگی می‌کند
          و چیزی از دریا نمی‌داند.
و در این دنیا، این ظلم
         زیر سایه توست.
و گرسنه‌ایم، خسته‌ایم، غرق در خون سرخیم اگر
           گناهش از توست،
          ـ برای گفتنش هم زبانم نمی چرخد اما ـ
بیشترترین تقصیر از توست، جانم برادرم!